HomeplCzym jest ekologia kulturowa

Czym jest ekologia kulturowa

Antropolog Charles Frake zdefiniował ekologię kulturową w 1962 roku jako badanie roli kultury jako dynamicznego składnika każdego ekosystemu , definicja, która pozostaje aktualna. Od jednej trzeciej do połowy powierzchni Ziemi zostało zmodyfikowane w wyniku działalności człowieka. Ekologia kulturowa utrzymuje, że istoty ludzkie były nierozerwalnie związane z procesami zachodzącymi na powierzchni ziemi na długo przed rozwojem technologicznym, który umożliwił ich zmianę na dużą skalę.

Kontrast między poprzednią a obecną wizją ekologii kulturowej można zobrazować w dwóch przeciwstawnych koncepcjach: wpływ człowieka i krajobraz kulturowy. W latach 70. korzenie ruchu ekologicznego rozwinęły się z troski o wpływ człowieka na środowisko. Różni się jednak od koncepcji ekologii kulturowej tym, że stawia człowieka poza środowiskiem. Istoty ludzkie są częścią środowiska, a nie zewnętrzną siłą, która je modyfikuje. Termin krajobraz kulturowy, czyli ludzie i ich środowisko, pojmuje Ziemię jako produkt interakcji biokulturowych.

ekologia kulturowa

Ekologia kulturowa jest częścią zestawu teorii składających się na nauki społeczne o środowisku i dostarczających antropologom, archeologom, geografom, historykom oraz innym badaczom i pedagogom ram koncepcyjnych dotyczących powodów, dla których ludzie podejmują działania.

Ekologia kulturowa jest zintegrowana z ekologią człowieka, która wyróżnia dwa aspekty: biologiczną ekologię człowieka, która zajmuje się adaptacją ludzi poprzez procesy biologiczne; oraz ekologia kulturowa człowieka, która bada, w jaki sposób ludzie dostosowują się za pomocą form kulturowych.

Uważana za badanie interakcji między istotami żywymi a ich środowiskiem, ekologia kulturowa jest związana z tym, jak ludzie postrzegają środowisko; wiąże się również z oddziaływaniem człowieka, czasem niedostrzegalnym, na środowisko i vice versa. Ekologia kulturowa dotyczy istot ludzkich: tego, kim jesteśmy i co robimy jako jeszcze jeden organizm na planecie.

adaptacja do otoczenia

Ekologia kulturowa bada procesy adaptacji do środowiska, to znaczy, w jaki sposób ludzie odnoszą się do zmieniającego się środowiska, modyfikują je i wpływają na nie. Badania te mają ogromne znaczenie, ponieważ dotyczą takich kwestii, jak wylesianie, zanikanie gatunków, niedobory żywności czy degradacja gleby. Poznanie procesów adaptacyjnych, przez które przeszła ludzkość, może pomóc na przykład wyobrazić sobie alternatywy radzenia sobie ze skutkami globalnego ocieplenia.

Ekologia człowieka bada, jak i dlaczego procesy, za pomocą których różne kultury rozwiązały swoje problemy egzystencjalne; jak ludzie postrzegają swoje środowisko oraz jak zachowują i dzielą się tą wiedzą. Ekologia kulturowa zwraca szczególną uwagę na tradycyjną wiedzę o tym, jak integrujemy się ze środowiskiem.

Adaptacja do otoczenia. Adaptacja do otoczenia.

Złożoność rozwoju człowieka

Rozwój ekologii kulturowej jako teorii rozpoczął się od próby zrozumienia ewolucji kulturowej, od teorii tzw. unilinearnej ewolucji kulturowej. Teoria ta, rozwinięta pod koniec XIX wieku, zakładała, że ​​wszystkie kultury rozwijały się w postępie liniowym: dzikość, definiowana jako społeczeństwo łowców-zbieraczy; barbarzyństwo, które było ewolucją do pasterzy i pierwszych rolników; i cywilizacja, charakteryzująca się rozwojem takich aspektów, jak pismo, kalendarz i metalurgia.

W miarę postępu badań archeologicznych i rozwoju technik datowania stało się jasne, że rozwój starożytnych cywilizacji nie przebiegał zgodnie z liniowymi procesami o prostych zasadach. Niektóre kultury oscylowały między formami utrzymania opartymi na rolnictwie a tymi opartymi na łowiectwie i zbieractwie lub łączyły je. Społeczeństwa, które nie miały alfabetu, miały jakiś kalendarz. Stwierdzono, że ewolucja kulturowa nie była jednoliniowa, ale społeczeństwa rozwijały się na wiele różnych sposobów; innymi słowy, ewolucja kulturowa jest wieloliniowa.

determinizm środowiskowy

Rozpoznanie złożoności procesów rozwojowych społeczeństw i wieloliniowości zmian kulturowych doprowadziło do powstania teorii interakcji między ludźmi a ich środowiskiem: determinizmu środowiskowego. Teoria ta zakładała, że ​​środowisko każdej grupy ludzkiej determinuje wypracowane przez nią metody utrzymania, a także strukturę społeczną grupy ludzkiej. Środowisko społeczne może się zmienić, a grupy ludzkie podejmują decyzje o tym, jak dostosować się do nowej sytuacji, na podstawie zarówno udanych, jak i frustrujących doświadczeń. Prace amerykańskiego antropologa Juliana Stewarda położyły podwaliny pod ekologię kulturową; Był także tym, który ukuł nazwę dyscypliny.

Ewolucja ekologii kulturowej

Nowoczesna struktura ekologii kulturowej opiera się na materialistycznej szkole lat 60. i 70. XX wieku i zawiera elementy z takich dyscyplin, jak ekologia historyczna, ekologia polityczna, postmodernizm czy materializm kulturowy. Krótko mówiąc, ekologia kulturowa jest metodologią analizy rzeczywistości.

Źródła

Berry, JW A Cultural Ecology of Social Behavior . Postępy w eksperymentalnej psychologii społecznej . Pod redakcją Leonarda Berkowitza. Prasa akademicka t. 12: 177–206, 1979.

Frake, Charles O. Ekologia kulturowa i etnografia. Amerykański antropolog 64 (1): 53–59, 1962.

Głowa, Lesley, Atchison, Jennifer. Ekologia kulturowa: wyłaniające się geografie człowiek-roślina . Postęp w geografii człowieka 33 (2): 236-245, 2009.

Sutton, Mark Q, Anderson, EN Wprowadzenie do ekologii kulturowej. Wydawca Maryland Lanham. Druga edycja. Altamira Press, 2013.

Montagud Rubio, N. Ekologia kulturowa: co to jest, co bada i metody badawcze . Psychologia i umysł.